W ostatnich miesiącach światowe media publikowały informacje o nieuniknionej zagładzie ludzkości, której przyczyną ma być spadek populacji pszczoły miodnej. Nawet jeśli były one przesadzone, to faktycznie w ostatnich latach doszło do upadków ogromnej liczby rodzin tych owadów. Według szacunków od 2004 roku na wschodzie USA zginęło 70% rodzin pszczelich, a na zachodzie tego kraju 60%. Już w następnym roku problem ten dotknął wszystkie kraje Europy. W niektórych okręgach w Niemczech straty dochodziły do 80%.
Niepokojące sygnały o licznych upadkach rodzin pszczelich w naszym kraju pojawiły się pod koniec 2007 r. Zjawisko to określono mianem zespołu masowego ginięcia.
Pod koniec 2008 roku uruchomiono międzynarodowy program „Prevention of honey bee Colony Losses" (COLOSS). Jego nadrzędnym celem jest powstrzymanie masowych upadków rodzin pszczelich, takich jak na przestrzeni ostatnich kilku lat. Program ma również za zadanie zapobiec konsekwencjom braku pszczół w życiu człowieka, których nie da się dokładnie przewidzieć. Naukowcy oraz członkowie instytucji związanych z pszczelarstwem działający w ramach COLOSS zostali podzieleni na cztery grupy. Pierwsza z nich - WGI zajmie się monitorowaniem strat rodzin pszczelich i diagnostyką przyczyn. WG2 będzie koncentrować się na badaniu chorób pszczelich i organizmów chorobotwórczych. Priorytetem grupy WG3 będzie wpływ środowiska i gospodarki pasiecznej na zdrowotność rodzin pszczelich. Ostatnia z grup - WG4 zajmie się wykorzystaniem bioróżnorodności pszczoły miodnej w pracach selekcyjnych mających wskazać pszczoły o największej żywotności i odporności na choroby.

W programie uczestniczą również 4 instytucje polskie: Uniwersytet Warmińsko-Mazurski Olsztyn, w którym koordynatorem ds.  współpracy jest prof. Jerzy Wilde, Oddział Pszczelnictwa Instytutu Sadownictwa i Kwiaciarstwa w Puławach z koordynatorem dr Małgorzatą Bieńkowską, SGGW z koordynatorem dr Grażyną Topolską oraz Państwowy Instytut Weterynaryjny PIB w Puławach z dr Krystyną Pohorecką.